امروز یکشنبه, ۳ مهر , ۱۴۰۱

اهداء عضو

هر ساله ده­ها هزار انسان در انتظار پیوند عضو هستند برخی در انتظار پیوند قرنیه هستند تا بتوانند دنیا را ببینند. برای برخی دیگر پیوند یک موضوع مرگ و زندگی است. مثل اهداء قلب یا کبد. ولی با این حال، هر ساله شمار اعضاء اهداء شده تنها کسری از این نیاز را برآورده می­سازد.شبکه متحده اشتراک اعضاء یا اصطلاحاً یونس (UNOS)[1] ، سازمانی که وظیفه­اش سازمان­دهی امور مربوط به اشتراک اعضاء است، بر این باور است که هرچه درک مردم از فرایند اهداء بالاتر برود، تمایل آنها به اهداء عضو بیشتر خواهد شد. 

سازمان­های امدادرسانی

چنانچه شما فعالیت­های روزانه خود را انجام می­دهیدف فکر کردن راجع به پایان زندگی کار ساده­ای نخواهد بود. همچنین بحث و گفتگو راجع به موضوعات مربوط به مرگ یا حالت احتضار خود یا یکی از عزیزانتان کار دشواری است. امّا، سازمان­هایی وجود دارند که با هدف کمک به مردم، در حل مسائل مربوط به پایان زندگی طراحی و تأسیس شده­اند.مثلاً، مرکز اخلاق و زندگی میدوست(MBC)[2] کتابی منتشر کرده است که حاوی سؤالاتی است. افراد باید به سؤالات بیاندیشند، پاسخ دهند و با اعضاء خانواده راجع به آن بحث و گفتگو بپردازند. برنامه این مرکز، موسوم به "مکالمات هدفمند" به هدف کمک به افراد و خانواده آنها در انجام گفت و گوهای معنادار و عاقلانه همزمان با تصمیم­گیری­های عملی درمورد موضوعات پایان زندگی، طراحی شده است. در این کتاب تمرین، همه چیز پیدا می­شود از انعکاس روابط شخصی و باورهای مذهبی تا موضوعات اختصاصی­تر و عملی­تر مثل این­که ممکن ست روزی شما از غذا، آب، یا هر چیز ضامن حیات و نجات دهنده زندگی امتناع ورزید. این کتاب حتی به شکل وسیع به موضوع خواستنام حیات هم می­پردازد و فرم­هایی را در اختیار شما می­گذارد تا در صورت تمایل از آنها استفاده کنید. برای کسب اطلاعات بیشتر راجع به این مرکز به قسمت منابع و مآخذ کتاب مراجعه کنید. 

چه کسی می­تواند اهداء کند؟

همه، از جمله نوزادان می­توانند عضوی از بدن خود را اهداء کنند و محدوده سنی هم، برای بزرگسالان وجود ندارد. حتی سالخوردگان هم اغلب در لیست اهداء کنندگان قرار می­گیرند. به علاوه، ابتلا به یک بیماری، ضرورتاً  بدان معنا نیست که شما نمی­توانید عضو اهداء کنید. در واقع هنگام مرگ، کارشناسان خبره پزشکی تعیین خواهند کرد که آیا عضو اهدایی شما قابل استفاده است یا نه. اهداء در اکثر مذاهب بلامانع است و گاهی این عمل مورد ستایش قرار گرفته.پیوند اعضاء به جز در بیمارستان معتبر و بزرگ در بقیه مراکز زیاد شایع نیست. با این حال طبق قانون، همه بیمارستان­ها موظف هستند بستگان یک دهنده بالقوه را از سازمان UNOS که در سال ۱۹۸۴ براساس قانون ملّی پیوند اعضاء بنیان­گذاری شد، مطلع ساند. UNOS، شبکه کامپیوتری گسترده­ای از افراد نیازمند به عضو اهدایی در اختیار دارد.  

عمل اهداء عضو

برخی افراد نگرانی­هایی در رابطه با عمل اهداء عضو دارند. آنها نگرانند مبادا در شکل ظاهری بدنشان تغییراتی ایجاد شود یا سلامتی­شان با این کار به خطر بیفتد.اهداء عضو تناسب اندام و ظاهر شما را خراب نمی­کند. در واقع عضو مورد نظر با عمل جراحی برداشته می­شود درست مثل عملی که برای برداشتن کیسه صفرا یا آپاندیس انجام می­شود. وقتی شخصی وصیت کرده است که پس از مرگش اعضاء او را اهدا کنند، این عمل تنها زمانی صورت می­گیرد که همه تلاش­ها برای نجات جان او به نتیجه نرسیده و مرگ او از لحاظ حقوقی تأیید شده باشد. متخصصانی که اعضاء اهدایی را برای پیوند برمی­دارند، همان دکترهای معالج بیمار نیستند.اعضایی را که می­توان از بدن یک فرد برداشت و به بدن فرد دیگری پیوند زد عبارتند از: قلب، کلیه، لوزالمعده، ریه، کبد، روده و چشم؛ و نسوجی که می­توان اهداء کرد شامل؛ پوست، استخوان، دریچه­های قلبی و تاندون­ها هستند. 

چه کسی عضو یا بافت اهدایی را دریافت می­کند؟

یک باور عامیانه که به راحتی نمی­توان آن را از بین برد، این است که افراد پول­دار و معروف درصدر لیست پیوند عضو قرار می­گیرند، امّا واقعیت آن است که اختصاص عضو و سیستم توزیع عضو با ثروت و موقعیت اجتماعی افراد، بیگانه است. زمان لازم برای دریافت یک پیوند به چند عامل بستگی دارد، از جمله: گروه خون، مدت زمان انتظار در لیست پیوند، شدت بیماری و دیگر معیارهای پزشکی.UNOS هیچ­گاه عواملی مثل نژاد، جنسیت، سن، درآمد، یا وضعیت تأهل را برای پیوند عضو درنظر نمی­گیرد. 

چگونه می­توان یک اهداء کننده شد؟

اگر مایلید، پس از مرگ، اعضاء بدن خود را اهداء کنید، این مسئله را در وصیت­نامه یا خواستنامه خود ذکر کنید. در برخی ایالات امریکا، این امکان وجود دارد که شما تقاضای خود را بر روی گواهی­نامه رانندگی ثبت کنید. امّا اگر شما این هر دو اقدام را انجام دهید، باز بحث و گفتگو راجع به این مسئله با اعضاء خانواده بسیار حائز اهمیت است. در واقع، برداشتن اعضاء بایستی در فاصله کوتاهی پس از مرگ صورت گیرد، و از این­رو اغلب خانواده­ها فرصت کافی برای تصمیم­گیری در مورد اهداء اعضاء عزیز از دست رفته خود را ندارند. آگاهی و اطلاع از خواسته­های فرد متوفی از قبل، تصمیم­گیری را آسان­تر خواهد ساخت. 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *