در اوایل سال ۱۳۶۲ ، اعضای تیم پزشکی حضرت امام (ره) و بعضی از مسئولین و در رأس آنان مرحوم حاج سید احمد خمینی به دلایل سیاسی و امنیتی و تضمین سلامتی حضرت امام تصمیم به تأسیس یک مرکز درمانی مجهز و پیشرفته در نزدیکی محل اقامت ایشان گرفتند . اما از آنجا که با روحیه ساده زیستی و پرهیز از تجملات حضرت امام(ره) آشنایی کامل داشتند مطلب را با ایشان در میان نگذاشتند و بدون هماهنگی ایشان این امر صورت گرفت . در سال ۱۳۶۳ با همیاری بهداری سپاه بیمارستان از نظر پرسنل و دستگاههای درمانی مجهز گردید، تا اینکه در تاریخ ۱۳۶۵/۱/۱۶ حضرت امام در منزل دچار ایست قلبی گردید که به دلیل حضور پزشکان متخصص و کادر مجرب و آماده ، بلافاصله اقدامات لازم صورت گرفت و امام به مرکز درمانی که در فاصله ۲۰ متری منزل ایشان بود منتقل شد و امکان شایع شدن خبر بیماری ایشان در شرایط بحرانی و حساس جنگ و بهره‌برداری دشمنان به صفر رسید که بعدها امام(ره) از این موضوع اظهار خشنودی کردند و در آن زمان و شرایط ، امر ساخت مرکز درمانی را مورد تأیید قرار می‌دهند اما شرط می‌کنند که این بیمارستان فقط مختص ایشان نباشد و مردم بویژه افراد محروم و مستضعف هم بتوانند از این امکانات استفاده کنند که این امر در زمان حیات ایشان تحقق یافت .بعد از ارتحال حضرت امام(ره) در شامگاه شنبه ۱۳ خرداد ۱۳۶۸ این محل که مورد توجه عاشقان حضرتش بود ، به لحاظ ساختمانی توسعه یافت و مجهز به امکانات و تجهیزات تخصصی پزشکی در زمینه قلب و عروق گردید و هم اکنون به عنوان یکی از مراکز درمانی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌ا...(عج) با ارائه خدمات پیشرفته و فوق تخصصی با کادر ورزیده و توانمند در راستای فرهنگ کمک و خدمات رسانی به عموم مردم بویژه خانواده محترم سپاه پاسداران و نیروهای مسلح مشغول فعالیت و در حال گسترش و توسعه می‌باشد .

بخش های بیمارستان