در سال ۱۳۱۹ کرسی بیماران روانی در دانشکده پزشکی ایجاد شد .آموزش روانپزشکی در آن سالها منحصر به تدریس دروس نظری توسط شادروان دکتر رضائی بود و شادروان دکترمیرسپاسی سالی یک یا دو بار دانشجویان را برای آموزش بالینی به تیمارستان شهرداری هدایت می‎نمودند. در سال ۱۳۲۵ محل فعلی بیمارستان روزبه در اختیار تیمارستان درآمد وبخشی بنام بخش پلی‎کلینیک در آن محل ایجاد گردید. در سال ۱۳۲۹ یک بخش ۳۰ تختخوابی در بیمارستان امام خمینی فعلی و هزار تختخوابی سابق احداث و در تاریخ ۱۳۳۰/۷/۰۴همین بخش به محل فعلی بیمارستان روزبه انتقال یافت. و بدین ترتیب بیمارستان روزبه رسماً به دانشگاه تهران پیوست. در سال ۱۳۳۴ احداث اولین واحد بیمارستان روانی در باغ این بیمارستان آغاز گردید. در نتیجه در سال ۱۳۳۵ بیمارستان روزبه شامل بخش‎های روانی ۱ و ۲ شد. در سال ۱۳۳۹ بیمارستان تجدید بنا و بخش‎های مردانه ۲ و ۳ و زنانه ۱ و ۲ فعلی در آن احداث گردید و در تاریخ ۱۳۳۹/۰۶/۲۱با بهره برداری از بناهای جدید گنجایش بیمارستان به ۱۰۰ تختخواب رسید. در سال ۱۳۴۹ با انحلال بیمارستان وزیری موقتاً بخش اعصاب به بیمارستان روزبه انتقال یافت و تعداد بیست تختخواب از یکصد تختخواب بخش‎های روانی به بخش اعصاب واگذار گردید که ۱۰ تختخواب به مردان و ۱۰ تختخواب به زنان اختصاص داده شد و بخش‎های الکتروشوک و الکتروانسفالوگرافی در بیمارستان روزبه راه‎اندازی شد.در سال ۱۳۵۳ بیمارستان دارای یک بخش زنانه و دوبخش مردانه و یک بخش داخلی اعصاب و یک بخش کاردرمانی بود.فردی خیر به نامآقای نوشیروانی در سال ۱۳۵۵ یک بخش با ظرفیت ۳۰ تخت ساخته وآن را به بیماران روانی اختصاص داد در نتیجه گنجایش بیمارستان به ۱۳۰ تختخواب افزایش پیدا کرد. در سال ۱۳۵۵ بخش کاردرمانی ساخته شد و طبقه فوقانی آن نیز به روانشناسی اختصاص یافت.

بخش های بیمارستان