سال ۱۳۴۴، اولین قسمت یعنی بنای مرکز پزشکی هسته‌ای و مرکز تحقیقات غدد مترشحه داخلی دانشگاه تهران، با تشویق و همت جناب آقای دکتر نظام مافی (متخصص طب هسته ای و غدد مترشحه داخلی و استاد دانشگاه تهران) از محل ثلث مرحوم ابراهیم قره گوزلو در محل فعلی که بعدها بیمارستان دکتر شریعتی در کنار آن احداث شد، ایجاد گردید که به همراه تجهیزات اولیه در اختیار دانشگاه تهران قرار گرفت. این مرکز از سال ۱۳۴۷ با ریاست استاد دکتر نظام مافی شروع به کار کرد، ضمن اینکه توسعه بنا تا سال ۱۳۴۹ ادامه یافت و به شکل کنونی درآمد که در واقع قدیمـی ترین مرکــــز پزشکی هسته ای کشور محسوب می‌شود. ساختمان بیمارستان شریعتی نیز در سال ۱۳۴۹ کنار مرکز پزشکی هسته ای بر پا شد. این بنا ابتدا قرار بود به عنوان بیمارستان روانی به بیمارستان روزبه تحویل داده شود، ولی چندسال بلاتکلیف ماند تا سرانجام در حدود سال ۱۳۵۲ دانشکده پزشکی دانشگاه تهران تصمیم گرفت بیمارستان‌ها را به ۳ مرکز پزشکی زیر تقسیم کند: ۱) مرکز پزشکی پهلوی- بیمارستان امام خمینی فعلی- (با بیمارستان‌های کمک شماره۳ و پهلوی) ۲) مرکز پزشکی رازی (با بیمارستان‌های سینا، امیراعلم و فارابی) ۳)مرکزپزشکی داریوش کبیر- بیمارستان شریعتی فعلی- که به عنوان یک بیمارستان جنرال (عمومی) به ریاست جناب آقای دکتر پرفسور عاملی، جراح مغز و اعصاب و معاون ایشان جناب آقای دکتر دواچی و با همکاری چند تن دیگر از اساتید مجرب دانشگاه تهران شروع به کار کرد.

بخش های بیمارستان